Met het nieuwe jaar start voor mij een nieuw en belangrijk
hoofdstuk in mijn leven. Op 5 december 2015 werd ik verkozen in het Bronks
theater te Brussel tot nationaal bestuurslid van een jongerenpartij of zoals
wij verkiezen een jongerenvereniging. Met het knallen van het vuurwerk startte
de bestuursperiode officieel! Twee jaar je leven in teken zetten van engagement.
Het klinkt uitdagend, in onze maatschappij is dit uitdagend, maar het zou de
normaalste zaak van de wereld moeten zijn. Engagement is je inzetten in iets
waar je in gelooft. Een doel, een project een uitdaging waarin je kunt
schitteren, je energie in kwijt kunt en waar de maatschappij én jezelf beter
van wordt. Win-win zou je denken en toch sta ik vooraan in het Bronks theater
met een dubbel gevoel. Het felle licht in de ogen verdoezeld het in eerste
instantie nog wat maar met geknepen ogen merk je dat de zaal leeg is. Het voelt
aan alsof we niet verkozen zijn maar eerder veroordeelt. De vijftig mensen in
de zaal (met een zeer positieve afronding naar boven) betreurt ons meer dan ze
ons benijdt. Dit was ooit anders, nog niet zo lang geleden. Enkele jaren terug
zat ik in diezelfde zaal te kijken hoe jongeren met elkaar in debat gingen over
hun visie en doelen. Het werd een spannende verkiezing met als afsluiting een indrukwekkende
internationale die weerklonk in een volle zaal. Drie jaar later is de politieke
interesse bij jongeren nog nooit zo klein geweest. Terecht als je ziet dat de
regering beslissing na beslissing de jongeren tegen de borst stoot. Beslissingen
die jongeren hun rug doen draaien naar de politiek. Die positie maakt ons zwak.
Het is gemakkelijker iemand in de rug te
schieten dan in de borst.
Engagement als
normaalste zaak
Politiek heeft een directe invloed op ons leven. Wanneer de
overheid kiest om te besparen op onderwijs verhoogt direct ook het
inschrijvingsgeld voor elke student. Dit mogen we niet zomaar laten gebeuren.
Hier moeten we als jongeren duidelijk standpunten innemen en ons verzetten
tegen de genomen beslissingen. Dit kunnen we echter niet alleen. Samen moeten
we de handschoen opnemen en onze verworven rechten verdedigen. Samen moeten we
denken hoe het beter kan. Debatteren over basisinkomen, brainstormen over het
nieuwe stadsleven, acties voeren voor de bescherming van ons milieu. Samen
moeten we zorgen dat engagement weer de normaalste zaak wordt. Over twee jaar
zou die zaal weer vol moeten zitten!
Informatie is de bron
tot actie
Als politiek geïnteresseerde jongere zie ik het dan ook als
mijn taak om jongeren te informeren over politiek. Daarom deze blog. Maandelijks
zal er een overzicht van de gemaakte beslissingen verschijnen met een invloed
op jongeren. Maandelijks zal ik aangeven hoe het volgens mij anders kan. Soms
zal het over lokale beslissingen gaan soms over nationale. Ik schrijf uit eigen
naam, niet uit naam van de beweging. Alvast veel leesplezier.
Nathan Blondé
